Beschreibung

Bu yaþamdaki tüm iyilikler ve kötülükler, sadece tutkulara baðlıdır.
Nihayetinde, ruh, hazlarına kendi baþına sahip olabilir. Ancak bedenle ortak hazlara gelince, onlar tamamıyla tutkulara dayanırlar. Þöyle ki, onların en çok heyecanlandırdıðı insanlar, bu yaþamın tatlılıklarının tadını en fazla çıkarma yetisindedirler. Aynı zamanda, onlar tutkularını iyi kullanmayı bilmedikleri ve talih yüzlerine gülmediði zaman daha büyük acılar yaþarlar. Ama bilgelik baþlıca bu noktada yararlı olup, onlara tutkulara egemen olmayı ve tutkuları hayli beceriyle tutumlu kullanmayı öðretir ki, onların kötülükleri daha dayanılabilir olur ve hatta tümünden sevinç bile elde edilebilir.
Descartes'ın ölümünden kısa süre önce, 1649'da kaleme aldıðı Ruhun Tutkuları, filozofun tasvir ettiði felsefe aðacının dallarına uzanan bir ahlak incelemesidir. Ancak tutkuları mutluluk ve özgürlük için bir engel olarak gören Stoacı geleneðe karþı tutkuları rehabilite eden Descartes'ın yaklaþımı bir ahlakçı tavrı deðil, modern anlamda söylersek, bir nörofizyoloðun tutumudur. Böylece âdeta filozofun vasiyet eseri olan bu çalıþmanın ana konusu, ruh ile beden arasındaki biyolojik birliðin oluþturduðu failin insani özelliði, sonra da ahlaki bir bireydir ve Descartes gerçek anlamda bir etik sunmaktan ziyade, yönteminin son meyvesi olarak bir pathos projesi tasarlar.