Beschreibung

Þeriat anadır, tarikat baba; marifet oðuldur, hakikat torun. Dersim'in þeriatı söze hiç gelmedi; ak kâðıtlar üzerinde kara fermanlar olarak kim bilir hangi arþivlerde, hangi mucizeyi bekliyor? Babaların, öfkeleri kendinden menkul, söze geliþi de. Oðullar, "Evlad-ı Kerbelâ"ydı ve çoktan þaþırmayı unutmuþlardı; çünkü ilk deðildi kesik baþların gövdelerini araması. Herkes, alttan alta, "Neden?" diye yakalarına sarılıp hesap sorarken; "Kerbelâ'yı bin yıldır hatırlıyorsunuz da Dersim'i unuttunuz!" derken; Dersim'i unuttuklarından mı sustular, unutmamak için mi?
?imdi torunlar "konuþmayı" öðreniyor; sesleri seslere çatarak ve belki tümüyle yanlıþ sorulara yanlıþ yanıtlar arayarak. Olsun: "Sahi orada ne oldu?" sorusu bile çoðumuzu irkiltmeye yetiyor. Bu sorunun acılarla, katliamlarla, düpedüz vahþetle, insanın insanlık dıþına çıkma potansiyelinin sınırsızlıðıyla insan olduðunu göstermeye çalıþtıðını sanıyoruz ve bu sanı bile bizi dehþete düþürüyor. Ah, hayır, hayır, bu ölüm çeþitliliði bize ne öðretebilir ki? "Neden?" diye soralım, "Neden Dersim?" diye, "Neden Kızılbaþlar?" diye soralım; herhangi bir yerde, herhangi bir biçimde, "Niçin ve Nasıl?" sorusuna muhatap olabilecek bir yanıt bulalım ve önünde aklımızla eðilelim. "Sahi orada ne oldu?" sorusundan kaçarken, oradan kaçıyor olmayalım?
Dersim "tertelesinin" mazeretini Dersim'de arayanlara: Þeriatın cünübü cimadır, su ile temizlenir; tarikatın cünübü ikrarsızlıktır, dermanı pir eli; marifetin cünübü nefsini bilmemektir, mürþit bildire; ya hakikatin cünübü? Kendi küfrünü iman, baþkasının imanını küfür bilmektir; aklının bildiðini kalbiyle, kalbinin bildiðini aklıyla reddetmektir. Temizliði mürebbi elinden olur. Ama bu metinde mürebbi yazar deðildir. Mürebbi arayan Munzur'a baksın!