Beschreibung

İnsanoðlunun binlerce yıl süren yolculuðunun sonunda varılan yer sürekli (iç/dıþ) çatıþma, adaletsizlik üreten bir toplumsallık, seçilmiþ tek adam rejimleri ve doðanın insafsızca tahribatıdır… Ömer Faruk bu küçük ama yoðun denemesinde sorunun kökenlerine iniyor ve her kiþinin doðasından gelen farkı yaþayamamasını (bir) neden olarak saptıyor. Parmak izi, ses tonu, gözbebeði, yüz ifadesi her kiþiyi diðerinden farklı kılmasına raðmen her kiþinin kendi hikâyesini edinme ve yaþama hakkının gözetilmemesini temel sorun olarak iþaret ediyor. Bu durumu dikkate almayan düþünce modellerine göre oluþmuþ toplumsallıkların çatıþma ve düþmanlık biriktirdiðini belirtiyor. Ona göre kiþinin kendini ifade etmesine imkân tanımayan bütün 'adına konuþma' mekanizmaları ve 'düþünce' adına bu durumu savunan hamaset yüklü lakırdılar tahakküm üretir; kiþinin dünya olma [= kurma (=yaþama)] hakkını gasp eder ve haysiyetsiz bir karaktere sahiptir. Kanaat önderlerinin, siyasi liderlerin her akþam televizyondan yüzümüze kustuðu safsataların 'düþünce'yle hiçbir ilgisi yoktur; haysiyetsizliðin, baþkasının acısından haz duymanın, özsaygı ve içgörü yoksunluðunun itirafıdır. Yazar salt bu durumu saptamakla yetinmiyor, önerilerde de bulunuyor…