Beschreibung

"Benim en büyük mutluluðum herþeyden kaçmak. Herþeyden. Tüm çocuklardan. Tüm acılardan. Tüm sevgilerden. Tüm orgazmlardan. Tüm gecelerden. Tüm günlerden. Her hilal aydan, her ülkeden. Ben her gece ölüyorum. Her sabah yeniden canlanıyorum. Her yirmidört saatlik zaman dilimi hem ölüm hem yaþam aynı zamanda..." "Zaman Dıþı Yaþam" çaðdaþ Türk edebiyatının çok genç yaþta yitirdiði özgün yazarlarından Tezer Özlü'nün, kendi yapıtlarından yola çıkarak, 1983 yılında kaleme aldıðı bir senaryodur. Tezer Özlü tüm yapıtlarında sergilediði yaþamın ve zamanın en küçük kesitinde dahi yaþamın anlamını arayıþ edimini, bu kez zaman dıþı yaþamda da sergiliyor.

Tadımlık
Kadın merdivenleri çıkar. Ardında hep çantasını sürüklemektedir. Modern bir binanın ikinci katında bir lokanta. Oraya girer. Lokanta insan dolu. Daha çok gençler. Berbat bir yer. Ayrıca sigara dumanı dolu. Kendini iyi hissetmez. Gene de bir masaya oturur. Þimdi kentin merkezindeki bu binanın ikinci katında oturmaktadır. Aþaðıdaki alana bakar. Alanda karmaþa hakimdir. Yayalar. Alıþ veriþ çantalı insanlar. Tramvay. Arabalar. Otobüsler. Garson yemeðini getirir. Hiç iþtahı olmadıðı halde yemeði yemeye çalıþır. Lokantadaki öteki müþteriler ona bakarlar. Bir çocuk baðırır. Kadın garsonu çaðırır: Hesabı ister. Garson: Hangi millettensiniz siz? Kadın: Hiçbirinden. Merdivenlerden aþaðıya iner. Lokantadakilerden biri arkasından baðırır. Biri: Alman! Alman! Seyahat acentasına girer. İçersi doludur. İnsanlar arasında bir de üniformalı vardır. Genç bir asker. Kadına bakar. Kadın Venedig'e bir tren bileti alır. Dıþarı çıkar. Asker yanına yanaþır. Asker ona birþey söyler. Alan gürültülüdür. Askeri duyamayız. Kadın omuz silker. Kadın kentte dolaþır. Kamera onu alanların, caddelerin karmaþası için de izler. Yüksekten...öyle ki kadın, ufak bir nokta gibi görülür. Dıþ ses (Pavese): Yalnız saðlıklı insan aklıyla yaþasaydı deðmezdi yaþamaya, can sıkıcı olurdu. Tam aksine, güzel olan, dünyanın gökyüzü altında bir deliler topluluðunu andırması." K adın istasyona giden otobüste. Otobüste yalın insanlar oturmakta. Güzel bir kadın ona gülümser. Kadın onun gülümsemesine karþılık verir. Niþ garında önce büyük salona girer. Burası insan doludur. Köylüler. Çocuklar. Kadınlar. Askerler. Tuvalete gider. Çantasını da ardından sürür. Hatta tuvaletin içine kadar. Yazdıklarını kaybetmekten korkmaktadır, bu yüzden çantasını her yere yanında taþır. Sonra içmek için iki meyva suyu alır. Bekleme salonunun önüne gider. Merdivenlere oturur. Raylara bakar. Sonunda iki tren anons edilir. Biri Paris-Münih trenidir ve İstanbul'a gitmektedir. Bir diðeri ise İstanbul'dan gelip Münih ve Paris'e giden trendir. Tüm vagonlar doludur. Daha çok da Türk konuk iþçilerle, Türkiye'ye tatile gidenler, ya da tatilden Avrupa'ya dönenler. Ayrıca trenlerde çok sayıda Yugoslav da vardır. İstasyonda da. Gene karmaþa. Bazı yolcular rayların üzerinden geçip peronlara koþarlar. Kendisi de rayların üzerinden koþar. Kadın iki uzun trenin arasında yürür. Geç öðleden sonradır. Yolcular pencerelerden dıþarıya bakarlarken, o, yorgun, binmesi gereken vagonu arar. Birden yaðmur yaðmaya baþlar. Öylece ıslanmanın tadını çıkarır. Yaðmur yüzünden asla acele etmez. Tersine ıslanmaya bırakır kendini. Ayaðını trenin merdivenine koyduðu sırada bir kez daha iki uzun, kara trenin, peronun iki yanında oluþturdukları bu tünele bakar. Gözleri yakından gösterilir. "Rainer'in otomobilinin yaðmur altında gidiþini görür" Trene biner.