Beschreibung

Sabahattin Ali, fotoðrafa tutkuyla baðlı bir yazar olarak uzun yıllar ailesini, dostlarını, yaþadıðı yerleri ve kendisini objektifiyle ölümsüzleþtirdi. Bu fotoðraflar, yazarın kısa hayat hikâyesine tanıklık eden baþkalarının çektiði fotoðraflarla harmanlanarak sergileniyor. Sabahattin Ali'nin çektiði fotoðraflar kendi metinleriyle, baþkalarının onu çektiði fotoðraflarsa anılar ve mektuplarla birleþtirilerek izleyiciye yeni bir okuma ve anlama alanı oluþturuyor. Sabahattin Ali'nin yaþamını seyretmek isteyenlere...

25 Þubat 1907'de Gümülcine'de doðan Sabahattin Ali, İstanbul İlköðretmen Okulu'nu bitirip Yozgat'ta bir yıl öðretmenlik yaptı ve 1928 yılında Milli Eðitim Bakanlıðı'nca Almanya'ya gönderildi. 1930'da döndükten sonra Aydın, Konya ve Ankara ortaokullarında Almanca öðretmenliði, Milli Eðitim Bakanlıðı Yayın Müdürlüðü'nde memurluk ve Devlet Konservatuvarı'nda dramaturgluk yaptı. 1945'te Bakanlık emrine alındı, İstanbul'da Markopaþa adlı mizah gazetesini çıkardı. 1948'de bir yazısı yüzünden tutuklandı, üç ay kadar hapis yattı. Sürekli izlendiði için yurtdıþına kaçmak istedi, ancak Kırklareli dolaylarında bir kaçakçı tarafından öldürüldüðü iddia edildi. Þiirler, hikâyeler, romanlar yazdı, çeviriler yaptı. İlk yazıları Balıkesir'de Irmak dergisinde çıkmıþtı (1925/26). Sabahattin Ali 1930'lu yıllarda öyküye gerçekçi ve yeni bir soluk getirmiþti. Öykülerinde; tanımlamakta güçlük çektiðimiz kimi duyguları ustalıkla anlatan Ali, insanın zavallılıðını ve gücünü aynı sarsılmaz üslupla, zaman zaman masalsı ve destansı bir biçimde yansıtmayı baþarmıþtı. Öykü kitapları: Deðirmen (1935), Kaðnı (1936), Ses (1937), Yeni Dünya (1943), Sırça Köþk (1947). Halk þiirinden esinlenerek yazdıðı þiirlerini Daðlar ve Rüzgâr'da toplamıþtı (1934). Sabahattin Ali, romanlarında da insanın ruhuna ayna tuttu ve gerçeðe bu aynadan baktı. Kuyucaklı Yusuf (1937), İçimizdeki Þeytan (1940), Kürk Mantolu Madonna (1943) adlı romanlarında, okurların gerçekliði daha derinden algılamasını saðladı.
(Tanıtım Yazısından)

"Beni kim hatırlarsa gülümseyecektir. Þimdiye kadar olduðu gibi, bundan sonra da sevdiklerim arasında hayattan korkan, yeis içinde olanlar bulunursa, onlara elimden geldiði kadar teselli ve cesaret vereceðim, onları felaketime karþı gülmeye sevk edeceðim ve hiç kimse benim dünyada en çok gözyaþı dökenlerden, cesaret ve neþesi az olanlardan biri olduðumu tahmin etmeyecektir."
Ayþe Sıtkı İlhan'a Mektup'tan
23 Aðustos 1933, Sinop