Beschreibung

7. yüzyılda doðan İslam, kısa sürede kendine özgü görkemli bir mimari geliþtirmiþtir. Mimarlık tarihçisi Henri Stierlin, Müslüman yapılarının bin bir biçimini betimleyip açıklarken, on yüzyılı aþkın bir süre boyunca görkemli bir atılım ve solukla yaþayan canlı bir sanatın hiç deðiþmeyen yanlarını ve sonsuz çeþitlenmelerini vurguluyor.
Tadımlık
İslam dünyasının karakteristik imgesi: Caminin minaresine çıkmıþ müezzin, þehre ezan okuyor. Müezzin þu sözleri makamlı bir þekilde okur: Allahu ekber. Eþhedü enlâ ilâhe illallâh. Eþhedü enne Muhammeden resûlullah. Hayye ales-salâh. Hayye alel-felâh. Allahu ekber. Lâ ilâhe illallâh. Medinede yerleþen ve bugün Müslüman ülkelerin hepsine yayılmıþ olan bu gelenek, müminlerin hayat ritmini belirler.
İçindekiler
Giriþ
Gırnata'dan Agra'ya İslam'ın baþ yapıtları.
Bölüm 1
Biçimlerin Kaynakları / Hz. Muhammed ve caminin kökenleri. İbadethânenin bölümleri. İmparatorluðun birliði ve dini mezhepler arasında Atlantik'ten Hindistan'a kadar İslam'ın yayılması.
Bölüm 2
Emevi ve Abbasi Klasisizmi
İlk anıtlar ve kaynakları: Kudüs'te Kubbet's-Sahra, Þam'da Ümeyye Camii, Kurtuba Cami-i Kebiri, İslam'ın Batı'daki mücevheri. Baðdat ve Samarra kentleri.
Bölüm 3
İran, Anadolu ve Hindistan Geliþmesi
İran'ın mimari mimarlık alanındaki ana rolü. Selçukluların akınları ve taþ mimarisi. Delhi sultanlıðı.
Bölüm 4
Kahire, Gırnata ve Fasta En Parlak Çað
Fatımi halifeliði, Eyyubilerin Suriye'da, Memlukların Mısır'da büyümesi. İspan ve Fas'ta Nasriler ve Meriniler
Bölüm 5
Timurlular, Safeviler ve Büyük Moðollar
Timur dönemi, Semerkand'da her yerde boy gösteren çiniler ve Þah Abbas'ın yeni İsfahan'ı. Büyük Moðollar'da beyaz mermer ve kızıl kumaþı.
Bölüm 6
Osmanlı Türkiyesi: Bâbıali Sanatı
Bursa ve Osmanlı sanatının kaynakları. Sinan, Süleymaniye ile birlikte Kanuni Sultan Süleyman'ı yüceltip ardından Edirne'deki Selimiye'yi yaparak dönemini tamamlıyor. Durgunluk dönemi ve sonrasında yaratıcılıðın gerilemesi.
Vahyedilmiþ en son din olan İslam, 7. yüzyılda doðmuþ ve ilk baþlangıç döneminden itibaren görkemli bir mimari geliþtirmiþtir. Hz. Muhammed'in Medine'deki basit evinden baþlayarak, bu yeni iman kendini yeni bir bina türü ile ifade eder: Mescid-i cami.
İslam dünyasındaki inþa sanatı, fethettiði uygarlıkların bazı özelliklerini alıp kullansa da, gerek namaz mekânları gerekse sarayları ve kaleleriyle, olgunlaþmıþ bir estetik akım olarak kendini gösterir. Daha önce hiç görülmemiþ biçimler ortaya çıkar.
Mimarlar hipostil camiyi, eyvanı, mukarnasları, çıkma mazgalları, kubbeleri ve mihrabı kaplayan çini bezemeleri icat ederler. Hiç durmadan çeþitlenen bu dil her yerde bezemelerle, arasbekle, geometrik motiflerle, taþparmaklıklarla ve özellikle kutsal metinlerle kendini ifade eder.
Mimarlık tarihçisi Henri Stierlin, Müslüman yapılarının bin bir biçimini betimleyip açıklarken, on yüzyılı aþkın bir süre boyunca görkemli bir atılım ve solukla yaþayan canlı bir sanatın hiç deðiþmeyen yanlarını ve sonsuz çeþitlenmlerini vurguluyor.
Emeviler, Abbasiler, İranlılar, Selçuklular, Büyük Moðol İmparatorluðu, Osmanlılar İspanya'dan Hindistan'a kadar uzanan bir coðrafyada Kudüs'te Kubbetü's-Sahra'yı, Þam ve Kurtuba camilerini, Semerkand'da Gur-Emir'i, Isfahan Camii'ni, Þalimar bahçelerini, Agra'da Tac Mahal'i, İstanbul'da Süleymaniye'yi inþa ettiler... 160'tan fazla belge...