Beschreibung

XIV. asrın eþiðinde Anadolu âdeta parça parça bölünmüþtü. Anadolu Türkü'nü birleþtiren devlet otoritesi artık yoktu. Selçukoðulları düþmek üzereydi. Bütün uç beylerinin hayali, onlardan boþalacak tahta oturmaktı. Fakat Anadolu'yu Türklerin ikinci ve ebedî ana yurdu yapan ve Türkiye Devleti'ni kuran bu hanedanın eriþilemez gibi görünen þevketi, onlardan boþ kalan taht ve tacın cazibesini ulaþılamaz bir zirveye yükseltiyordu. Selçukoðullarının bıraktıkları yerden bin beþ yüz yıllık Türk tarihinin tabii mecrasına devam etmek mümkün müydü? XIV. asrın eþiðinde bu, hayal gibi bir þeydi. Anadolu'daki Oðuz Türkü, Türkiye'nin birliðini yapacak, yeniden bir cihan devletine sahip olacak, belki de tarihin görmediði bir þevket ve azamete ulaþacaktı. Bu, zaviyelerde derviþ-gazilerin, müritlerine telkin ettikleri bir ideal, masalımsı, efsanemsi bir hayaldi. Hangi kudret bunu gerçekleþtirebilirdi? Bunu yapabilecek hiçbir hanedan, hiçbir þahsiyet ortalıkta görünmüyordu. Fakat öbür taraftan ilham aldıkları söylenen erenler, bunu tebþir ediyorlardı. Böyle bir kudret mevcuttu, vardı, hazırdı. Mukadder an gelince zuhur edecekti.
"Þurası açıktır; üstadın kendisinin de ifade ettiði gibi Yılmaz Öztuna vakayiname ve tarihleri kullanır, arþivde çalıþmazdı. Fakat tarihçiliðimizin profesyonellerinde dahi çok az görülen bir meziyeti vardı; karıþ karıþ gezdiði ve ezberlediði yeryüzü coðrafyasını ve tarihi coðrafyayı ustalıkla kullanırdı. Bu konuda bazen aþırı titizlik de etmiþtir ama tarihi coðrafya ile düþündürmek ve öðrenmek, onun bizim gençliðe ve tarih okuyanlara bir hediyesidir."
Prof. Dr. İlber Ortaylı