Beschreibung

Babamın, ödeyemediði taksitlerin hayfını çiziktirdiði o satırlar arasında unutamadıðım, her okuduðumda kalbimde hüzünlü kuþların kanat çırptıðı bir mesel vardı. Bana göre, bütün piþmanlıklarını, hatalarını, gücünün yetmediði zamanları, elinden gelmezlikleri temize çektiði yer orasıydı. Gözyaþlarımın henüz koyulaþan sakalıma harf harf bulaþmasına sebep þey; anneme, onu unutmaması ve affetmesi için uzattıðı unutmabeni çiçeði meseliydi. İnsan yapamadıklarının, yaþatamadıklarının özrünü, uzattıðı tek bir çiçekte, upuzun bir cümleyi susar gibi söyleyebilir miydi?
Kim bilir, belki söyleyebilirdi. Fakat o çiçeðin uzatılıþının bir özür anlamına geldiðini annem hiçbir zaman bilmedi.

Bitiþik nizam evlerin, portakal çiçeði kokulu, yoksul sokaklarında yürüyor Cabir Özyıldız. Bir dama çıkıyor gecenin sıcaðında, kaderleri bir yoldaþların hayatına bakıyor. Sonra bir köprü altında, kimsesiz çocukların, binlerce kez yaþanmıþ hayatlarıyla bir çizik atıyor okurun ruhuna. Elinde bir alet çantasıyla bir eve girip derinlere kazınmıþ bir ismi çaðırıyor. Öykülerinde, okura bir eski zaman türküsünün kâh hüznünü kâh burukluðunu kâh ince tebessümünü sunuyor.
Yazar, ilk kitabı Eski Zaman Türküsü'nde, ustaca yansıttıðı sahi evrenlerle birlikte, þairin "o kadar azız ki mutluluk bile bizden çok" mısrasına þerh düþercesine telafisi imkânsız þeylere, deliþmen kelimelerle bir kördüðüm atıyor. Çözebilene aþk olsun.