Beschreibung

Sait Faik, Burgaz çalılıklarından çekti bir kızılcık dalı kopardı, kalem gibi yonttu, ucunu yaþama batırdı ve yazmaya koyuldu.
Türk hikâyeciliði Ömer Seyfettin'den sonra Memduh Þevket Esendal, Fahri Celalettin gibi ustaların sürdürdüðü bir türdü. Sabahattin Ali, Refik Halit'in memleket hikâyeciliðine diyalektik bir görüþ katmıþ ve bu yeniliði ile 1940'ların tek ismi olmuþtu. Sait Faik ise onların yapmadıðı bir þeyi yaptı. Bir konuyu deðil, yaþamın bir parçasını iþliyordu. Bir tez savunmuyor, bir yaþantıyı yansıtıyordu. İnsan sevgisi dolu, doða sevgisi dolu bir yüreði vardı. Neye baksa bu sevgi ile ısınıyor, ıþıklanıyordu. Biz ancak o el attıktan sonradır ki, en önemsiz görünen insanların ve þeylerin zevkine eriþtik.

Haldun Taner, Ölürse Ten Ölür Canlar Ölesi Deðil, 1983