Beschreibung

Zenîme'ydi adı. Zaman zaman kederli, derin yeislere kapılmıþ bulurdum onu, zaman zaman neþeyle taþmıþ kırıp geçirirdi gülmekten insanı. Güzelliði silinmemiþti büsbütün. Lokma gözlü, uzun boylu, incecik, düzgün vücutluydu; kadınsı çizgileri yerindeydi hâlâ. Tuhaf kostümlerle dolaþırdı evin içinde. Hayatının herkese kapadıðı bir noktası bir gizi, gerçek bir acısı olmalıydı bence, ama yine de dolu dolu yaþamıþ, dünyanın her bir yerinde sevgilileri olmuþ; gözü arkada kalmamıþ, güçlü bir kadına benziyordu.
Zenîme Hanım'ın oturma odası ya da salonu sanki orta yerde ulu bir çınar varmıþ da onun tüm yaprakları sonbaharın geliþiyle kuruyup dökülmüþ gibi yerlere serilmiþ yazılı yapraklarla doluydu. Kâðıtlar da kim bilir ne uzun süre orada öylece kalmıþsa onlar da sararmıþ solmuþtular.
Bir gün 'Al götür onları artık gözüm görmesin!' dedi, ikramda bulunurcasına bana! Zenîme Hanım, ad falan koymamıþtı kitabına. Cüce adını ben koydum.
Yazarın Notu'dan