Beschreibung

Bedenim evimin içinde otururken, aklım dıþarıda dolaþırmıþ. Gözlerim aptal kutusuna bakarken, ruhum kalabalıklara karıþırmıþ. Karıþırmıþ çünkü muhabbet olmasa da iki kelam edecek birini ararmıþ. Çünkü henüz herkes kendi yalnızlıðına alıþmamıþ, kendine sevdalanmamıþ, ahmaklıklarını kanıksamamıþ? İþte, henüz öyle bir demdeydik. Üstelik hâlâ insanlar insanlarla sohbete, eþekler saman yemeye ihtiyaç duyarmıþ. Akıllı telefonların insanları akılsızlaþtırdıðı, ama henüz mankurtlaþtıramadıðı; yapay zekânın henüz yapay olduðu, beyinlerimize çiplerin takılmadıðı bu dönemde ben de herkes kadar mutlu ve herkes kadar mutsuzdum. Ve öylece yaþayıp gidiyordum iþte? Gidiyorum dediðime bakmayın, tembellik çukurunda, istemekten baþka bir þey yapmadan oturuyordum genelde aslında. İyi alıþkanlıklar kazanmaya çalıþmadan, yapmayıp baþkaları benim için yapsın diye bekleyerek; evrene isteklerimi, etrafımdakilere dileklerimi iletip, tembellik ve isyan ederek?