Beschreibung

"Koltuðuma yaslanırken, ´þimdi ben bu otobüste, yirmi bir numaralı kendimin kâþifiyim,´ diye geçirdim içimden. ´Bilet kesen kadın, on iki saat boyunca uzaktaki bir þehre deðil de, yalnızca uzaktaki kendime seyahat edeceðimi bilmiyor. Þu hiçbir yere kaydedilmemiþ günlüðün yaprakları aralandıkça, bir kez daha, kurumuþ bir çiçek gibi uyandıðım, ruhumu insan içine çıkmaya ikna edemediðim sabahları hatırlayacaðım. Anneme iyi bir oðul olup olamadıðımı düþüneceðim sık sık; hiç fark etmeden ona nasıl da yabancılaþtıðımı Küçük bir odada, her seferinde suretimi huzuruna çaðıran bir aynanın, beni defalarca kandırdıðını anımsamak asabımı bozacak. Bütün o yıllar boyunca kendime ettiðim kötülükler gelecek aklıma; sıkça, güneþ ruhumda kimi arıyordu, diye soracaðım.
İyi biliyorum ki, bu, yalnızca kendime yoðunlaþtıðım bir yolculuk olmayacak. Yol boyunca, aradıðı sorunun cevabını bulamamıþ baþka baþka insanlar da, bende bir cevap olup olmadıðını anlamak için gelip kapımı çalacak. Bazen, vazosuna her gün yeni bir çiçek koyan orta yaþlı bir kadın olacak bu misafir, bazen bir dilenci, bazen bir gardiyan... Bazen de, insanların kapısını çalan ben olacaðım: Kimi vakit merakla, oturdukları masaya kulak kabartacaðım, kimi vakit indikleri kıyılarda dalgalarla konuþurken ya da büyük bir felakete arsızca sevinirken yakalayacaðım onları. Kapısını çaldıklarım arasında, her uyandıðında kızlarıyla baþ baþa verip, rüyalarını yorumlayan kadınlar da olacak, kendini burcunun kaderine teslim edenler de´
Otobüs, þehrin çıkıþındaki giþelere yanaþırken, ´bana yirmi bir numaralı koltuðu veren, ojelerinin yarısı silinmiþ, yüzü hayattan þikâyetçi kadın da artık hafızamın bir parçası sayılır,´ diye geçirdim içimden. ´Tozlu kasabaların, herkesin ölümünün anons edildiði taþra þehirlerinin, ficek atmaya giden kızların, ansızın boþalan yaðmur yüzünden oraya buraya kaçıþanların, ilk sayıda batacaðını bile bile dergi çıkarmaktan vazgeçmeyen genç edebiyatçıların ve bir yazarın yazgısının hatırlanacaðı bu arızalı yolculukta onun da bir payı var. Kuþkusuz beni bitkin düþüren bir yolculuk olacak bu; aralarında hiçbir insicam bulunmayan bir sürü hatıradan sonra yeniden dünyaya, o kovulmuþların evine geri döndüðümde, bir kez daha, ´hatırlamak da bir ihanettir´ diye söyleneceðim.´