Beschreibung

Kimsenin kimseye dokunmadıðı zamanlardı, hava gri bir kurþun gibi aðırdı. Kayboluþun kıyılarında yaþamayı seçiyorduk bilmeden, hep bir sonbahar sonuydu içimiz. Sonra bir gün batımı çöktü akþama, sonra gri bir gece... Altı çizilmiþ bir sözcük gibiydik bir deniz kıyısında kumlara yazılan... Bu çöküþ yaþlı bir çınar aðacının çöküþü gibi ihtiþamlı bir çöküþ deðil inan bana, çünkü insan hep kendinden uzaklarda yaþar, yaþından büyük, bakıþlarından yorgun... Eller bir tabuta uzanıyorlar, aðlar mıyım, azalır mıyım bilmiyorum. En derin anlamına ulaþtı gözlerim...

Umutsuzca kendilerini yaþamda arayanlar, yine cam kırıklarıyla kazımaktalar içlerini. Tam yitirmiþken kendini kendinde bulanlar ise yine yitirircesine cam kırıklarının üzerinde yürümekteler. Zira bir hiçliðe doðru gidiyor gökyüzündeki bulutlar. Her þey bitti. Öyle kusursuz gittin ki, gidiþin gözlerimdeki harabelerin resmini çekti. Zira bir hiçliðe doðru yaðıyordu yaðmurlar ve bir yazarı kâðıtlara dökülen sözcükler deðil içine dökülen sözcükler yaralar...