Beschreibung

Muhsine Hanım ilk bozayı içip ikincisinin, leblebisiyle beraber çiçekliðin önüne konulmasını söyledikten sonra baþladı: 'Gençliðimde hoppaca bir kızdım. Ama Rabb'im saklasın, þimdikiler gibi, erkeklere ne dirseklerimi açıp gösterirdim ne göðsümü. Dünyayı, Konya'yı bilmezdim. Anam babam erken öldü. Fukaralık ayıp deðil ya, bana mal mülk olarak damla bırakmadılar. Genç yaþımda komþu ellerine kaldım. Eþ dost gayret etti, cömertlik gösterdi. Herkes hâline göre bir hediye verdi. Eþya düzdüler, beni tellediler, pulladılar, herifin birine verdiler. Kör olası pek sarhoþ ve soysuz çıktı. O arı, ben çiçek, o burgu, ben tahta. Tanrı'nın günü haþlar, canımı yakar. Yemeðin tuzu çok olmuþ der, döver; mintanımı çarpık biçmiþsin der, döver. Kısacası, paya pay, üç sene dayaðını yedim, kahrını çektim. Artık illallah, canıma tak dedi. Bir gün, o evde yokken bohçamı baðladım, kaçtım. Boþandım, kurtuldum. Bana ettiði yanına kalmadı. Kendisi de meyhane peykesinde can verdi gitti.' Edebiyatımızda doðalcılıðın ve gerçekçiliðin en önemli kilometre taþlarından biri olan Hüseyin Rahmi Gürpınar, sanatı, halkı yüceltmek için bir araç olarak görmüþ bu nedenle üzerine gitmediði, eleþtirip alay etmediði hiçbir toplumsal kurum bırakmamıþ, sanat yaþamı boyunca hep aklın ve mantıðın yanında olmuþ, eserleriyle toplumun çaðdaþlaþması yolunda yobazlıða, gericiliðe, baðnazlıða, sömürücülüðe karþı savaþmıþtır; bunu yaparken mizah ögesini ustaca kullanmıþ, İstanbul'un kenar semtlerinde, mezarlıklarında, Çingene mahallelerinde, köþklerinde, Þirket-i Hayriye vapurlarında, gazinolarında, sayfiyelerinde dolaþmıþ, okurlarını da dolaþtırmıþtır. Eserlerinde yapmacıksız bir yerlilik vardır; konak hanımefendisinden gündelikçiye, mirasyedilerden iç güveyilere, dilencilerden dadılara, kalfalara, Çingenelerden Rumlara, Ermenilere, Yahudilere kadar kimi ve neyi konu almıþsa onu yerli renkleriyle betimlemesini bilmiþtir.