Beschreibung

Avrupa sanatı uzun süre boyunca, sahne yüzeyinin merkezi olarak kabul edildiði insan yüzü ve bedeniyle çalıþan bir analojiyle iþledi. İnsanın yüz ifadesi dıþa nasıl vurulursa (örneðin bir gülümseme, üzüntü ya da heyecan), bu içsel olarak hissedilenleri yansıtıyordu. Baþka bir deyiþle, ifade, içsel bir gerçeðin dıþavurumu ya da açıklanmasıydı. Ancak Matisse'in dönemine gelindiðinde, hem fovizm hem de Alman dıþavurumculuðu, bu analojinin dayandıðı öncülleri çoktan çürütmüþtü.
Kendi fov deneylerinden sonra, Matisse ifadenin merkezini figürden boyalı alanın bütünlüðüne kaydırdı, figürasyon bir basamak taþı iþlevi görmeye baþladı. Bu da son derece büyük bir deðiþim ve dönüþümdü. Matisse ile ilgili bir sanat filozofisinin amacı, önünde duran söz konusu deðiþim ve dönüþümün üzerinde durmak ve bunda derinleþerek, konunun etraflıca anlaþılmasını saðlamak olmalıdır.