Beschreibung

Ben âþıðın ömrünü ikiye ayırıyorum kırkından öncesi kırkından sonrası. Kırkından öncesini kâle almayanlar bilsin ki köksüz fide olmaz. Say ki topraða bir tohum atıldı, filizlenip topraktan baþını çıkarmadıðı sürece onu yok sayar, topraðını çiðner geçerler, boy verecek palazlanacak ki onu bir þeye tutsunlar. Veysel'in tohumdan farkı ne, yok bence. Tohum topraðını sevmezse toprak tohuma sarılmaz, kökü cılız fideden bir halt çıkmaz, sel, yaðmur, rüzgâr savurur atar. Âþık öyle toprak meraklısı ki sök sökebilirsen, bak þiirinde ne diyor, Dost dost diye nicesine sarıldım Benim sadık yârim kara topraktır Beyhude dolandım boþa yoruldum Benim sadık yârim kara topraktır Sivas-?arkıþla-Sivrialan? Þule Köklü, Âþık Veysel 'in hayat bulduðu coðrafyaya, ozanın ölümünden elli yıl sonra can veriyor. Aðaçların yaprakları hıþırdamaya, tarlaların baþakları dalgalanmaya, sazların telleri titreþmeye baþlıyor. Âþıkların sözleri kuþlardır artık omuzdan omuza konan. Veysel'in kara geceleri, gündüzün beyaz atlarıdır þafaðı müjdeleyen. Þule Köklü beþinci romanı 'Sır Nihan Oldu'da bir ocaðımız etrafında daha toplanmaya çaðırıyor bizi, bir deðerimizi daha taç yapıyor baþımıza. Atmaca'yı Sabahattin Ali'nin Deðirmen öyküsünden alıp Âþık Veysel diyarının kahramanları arasına katan Köklü, metinlerarasılıðın güçlü örneklerinden birini veriyor.