Beschreibung

Bir gün gökyüzüne hiç bakmadan ölecekti Orhan. Kalabalık bir yerde, kimsesiz, bıkkın... Belki biraz mutlu olurdu ölünce. Bitmesine sevinirdi belki, bilemeyiz. Gerçi Orhan, aklına gelen bir düþünceyle diðeri çeliþmeseydi eðer, gökyüzüne bakmadan ölmeyi kesin bilirdi. Ama bunca zamandır sıkıca tutunduðu inancına ters düþen o düþünce sarardı bütün benliðini. Derdi ki Orhan'a, öleceðin sırada annenin sesi gökten bir sır gibi gelirse kulaðına ve Ölüyorsun Orhan. Bana bak, korkma. Korkma yavrum. Ölünce bütün korkular okyanustaki bir damla oluverir, deseydi. Bakar mıydın gökyüzüne? İþte o zaman Orhan, kendisiyle konuþur, ben anneme nasıl inanacaðım, derdi. Yalnızlık baþa çıkılması en zor duygu. Bunu kırmak için neler icat etmedi ki insanoðlu! Sosyalleþmeden, konuþmadan, içindekini dökmeden, zehri akıtmadan rahatlayamıyor. Öyle bir an geliyor ki insan; konuþmasa da ilgilenmese de beni görmese de yanımda biri olsa, diyor. Kiminde duvar oluyor çevresindekiler, kiminde bir hayal. Evde, iþte, mahallede, otobüs duraðında, geceleyin sokakta yalnız insanların hikâyeleri Gökyüzüne Bakmadan'da.