Beschreibung

Nicedir sıkıþıp duran göðsünü tuttu kadın. Þöyle bir boþluk açılsa bedenimde, diyordu. Gidecek yer bulamayıp içinde mesken tutanları tutup çıkarırdı oradan. Durdukça bir parçası zannedip bırakamamıþtı hiçbirini. Gecesi gündüzüne karıþmıþ, uykuya direnen baþını taþıyamaz olmuþtu artık. Hayvanlar bir baþına dönüyordu otlaktan, bir köþede oturur hâlde buluyorlardı onu. Sohbetlerin ortasında dalıp gidiyor, sesleneni duymuyor, küs zannedip gönül koyanlar oluyordu. 'Bu sene çetin geçiyor kıþ,' derdi aðzından iki laf almaya çalıþanlara. 'Göðsüm aðrıyor, üþütmüþüm,' deyiverirdi. Cemreler düþüyor, aðaçlar giyiniyor, tenler kavruluyor derken bir rüzgâr esiyor, kuruyordu dallar, sular buz tutuyordu. Kıþ çetin geçiyordu burada.
Canın ne olduðunu bilir misiniz! İçerde sıkıþmayagörsün. Eðrilir, kırılır; kaçacak yer bulamaz bazen. Bir cemreye aldanıp çıkmaya kalksa savrulur gider. İronik dili, iç monologları ve özgün benzetmeleriyle dikkat çekiyor Eda Kartal. Onun kahramanları fırtına önünde savrulan ayrık otları gibi tutunacak bir dal arıyorlar. Buzun üstünde balık, mekânda boþ sandalye, otobüste ayakta kalan yolcu, kayıp eþya bürosunda unutulan adam, ordusu olmayan komutan? Birbirinden farklı görünseler de yazar hepsini bir potada eritiyor. Gelen fırtına kıþın sert geçeceðinin habercisi.