Beschreibung

'Giden' gittiði yerde sevdiklerini özlememeyi öðreniyor. Öðrenmekle kalmıyor, ezber ediyor. İnsanın ciðeri yanıyor, içi daðlanıyor
özlemeyeceðim diye; bir kuru dala, bir solmuþ güle, suyu çekilmiþ bir dereye özeniyor... Yalnızlık içinde kocaman bir dað olup kalkıp
yürürken, sen küçük bir taþ parçasına dönüþmüþ kalbinin yanıþını seyrediyorsun. "Taþ yanar mı?" deme Eliza, taþ tutuþmaz ama mahvolur,
kimyası bozulur, tarumar olur, çöker, patlar. Ateþe maruz kalan taþın yüzeyi iyice kızıþır ve sonra dökülmeler, çökmeler meydana gelir,
kireçtaþına hatta toza dönüþür. Benim sevdiklerim, içinde yaþadıkları o güzel ülkem, þehrim, yuvam, her þeyim ben onları özlememeye
çalıþtıkça sol yanımdaki boþlukta bir taþ ve toz yıðınına dönüþüverdiler.
Söyle þimdi sen beni özlememeye nasıl dayanacaksın? Ya ben? Önce ezber edip sonra unuttuðum o ateþi içimde nereye saklayayım?
Söyle bu acının kalbimizdeki yeri neresi?