Beschreibung

"Hayır sakinleþmeyeceðim. Þimdiye kadar hep susturdun. Kendine oyuncak ettin. Konuþma sırası bende. Asıl neyi merak ediyorum biliyor musun? Bütün bunlar olurken çok eðlen mi? Beni kahrederken mutlu oluyor muydun?" İlgilenmediði oyunumu elime alarak zorla ellerine bıraktım.

"Bak bu hafife aldıðın, umursamadıðın metin var ya, inan bana kelimesi kelimesine hissederek, inanarak yazdım. Senin o çok güvendiðin metinlerin hepsi ama hepsi artık benim gözümde deðersiz. Yaþadıðım toplumun sorunlarını bilmem gerektiðini söylüyordun. Hâlbuki sen daha yanındaki insanın sorunlarıyla ilgilenmiyorsun. "

Yamaç hiç kıpırdamadan öylece bana bakıyordu. Bense aðlamaktan toparlayamadıðım kelimelerin esiri olmuþ, son sözlerimin ne olacaðına karar verememiþ haldeydim.

"Senden gerçekten nefret ediyorum!"

Salondan kendimi nasıl dıþarı attıðımı hatırlamıyorum. Ayakkabılarımı elime alıp, kapıyı hızla çektim ve merdivenlerden hızla indim. Kendimi attıðım ara sokaklarda hızla koþuyordum. Kaybolmak istiyordum! Kaybolmak! Saatlerce gezindiðim sokakların birinden ana caddeye çıkıp taksi bekledim. Canım yanıyordu. İçimde ki sesin söyledikleri biraz olsun beni sakinleþtirmeye yetmiþti;

" Özgür bitti! Artık kötü günler bitti. Þimdi gerçekten Özgürsün..."