Beschreibung

Jacques Rancière, geçmiþten bu yana çeþitli deneyimler ve karþılaþmalardan hareketle, arþivlerde saklı belgeler ve yeniden yorumlanmayı bekleyen kâh edebi kâh sinematografik anlatılar ıþıðında, ütopyanın temelindeki dürtüyü, karþı konulmaz arzuyu mercek altına alıyor: halka, halkın ülkesine doðru yolculuk. Burada halk sosyoekonomik bir kategori deðil kesinlikle, otantik bir ütopya diyarında yaþayan muhayyel bir toplumsal gövde. Diyar ise gerçekte hiçbir yerde var olmayan bir uzak ada deðil örneðin. Tam tersine hemen yanı baþımızda duruyor; boðazın öbür yakasında, caddenin hemen ötesinde, her gün bindiðimiz metronun en son duraðında... Ziyaretçisine baþka bir dünyanın, baþka bir insanlıðın görüntüsünün farklı yüzlerini sunuyor halk ülkesi, keþfe çıktıðınız her bir coðrafyada. Öte yandan Rancière var olmayan deðilse bile yolculuða çıkan açısından varıþı çoðu zaman olanaksız bir ülkeye deðiniyor. Wordsworth'un Prelüd'ünden Büchner'in Woyzeck'ine, Rilke'nin Duino Aðıtları'ndan Rossellini'nin Avrupa '51'ine, söktüðü her kurguda, eþelediði her ipucunda iþte bu olanaksızlıðın tarihsel ve felsefi köklerini sorgulayarak saptamalarda bulunuyor. Bir Çocuk Kendini Öldürüyor baþlıklı yazıda etraflıca ele aldıðı Rossellini'nin baþrolde Ingrid Bergman'ı izlediðimiz filmi, iki ayrı zamanda yaþanan iki farklı deneyimle Rancière'in siyasal ufkunu deðiþtirecek bir uyanıþa iþaret etmesi bakımından kiþisel bir önem de taþıyor.