Beschreibung

Türk Anayasa hukuku açısından devletin savaþ ilanı ve silahlı kuvvet kullanma yetkisi, egemenliðin bir sembolü olması dolayısıyla oldukça önemli bir husustur. Zira tarihten günümüze kadar oluþan ülke sınırlarının büyük bir kısmı, savaþlar neticesinde þekillenmiþtir. Buna karþın günümüzde silahlı kuvvet kullanarak toprak elde etmek, uluslararası hukukun temel kuralı olan kuvvet kullanma yasaðı kapsamında meþru kabul edilmemektedir. Dolayısıyla gerek savaþ gerekse savaþa varmayan kuvvet kullanma yolları olarak da adlandırılan çeþitli þekilde silahlı kuvvet kullanma fiilleri yasaklanmıþtır. Buna karþın silahlı kuvvet kullanmanın son çare olarak kabul edilebildiði bazı sorunlar açısından istisnai durumların olması doðaldır.
Çalıþma kapsamında ayrıntılı þekilde açıklandıðı üzere, savaþ ilanı ile silahlı kuvvet kullanma hususları ayrı durumlardır. Nitekim tarihte meydana gelen silahlı çatıþmalardan da anlaþılabileceði üzere, savaþ haline varmayan silahlı kuvvet kullanma yollarının söz konusu olduðu aþikârdır. 1982 Anayasası'nın konuya iliþkin hükümleri ıþıðında, silahlı kuvvet kullanma kavramının hem Türk Silahlı Kuvvetleri'nin yabancı ülkelere gönderilmesi hem de yabancı devlet silahlı kuvvetlerinin Türkiye'de bulunması durumlarını kapsadıðını belirtmek gerekir. Savaþın egemenin bir hakkı olduðu dönemler geride kalmıþ ve günümüzde artık kuvvet kullanma yasaðı, temel bir kural olarak kabul edilmiþtir. Bu temel kural karþısında, özellikle devletlerin haksız bir saldırıya maruz kalmaları veya uluslararası barıþ ve güvenlik açısından önemli bir sorunun ortaya çıkması halinde silahlı kuvvet kullanma, son çare olarak gündeme gelebilmektedir.