Beschreibung

Hiçlik duþuncesinin kendisi, hiçliði duþunen bir duþuncenin olması nedeniyle bertaraf edilir. Hiçlik, mutlak surette hiçlikle anlaþılabilecek bir þey deðildir. Ona eklenen bir þeyin olması gerekir ki, anlamı varsa þayet, kavranabilsin. Bu duþunce, her turden nihilizmin aþılması için temel teþkil eder ve akli olanı akli olmayandan, irrasyonelden ayırmanın ölçutunu verir bize.

Sadece epistemolojik ya da ontolojik deðil, politik bir iþleve sahiptir.



Hegel, Felsefe Tarihi Üzerine Dersler adlı eserinde, "gerçekten var olan hiçbir þey ya da o þeyin mukemmelliði, varlıðın original nedeni olarak Hiçliðe sahip olamaz; çunku hiçlik herhangi bir þeye yuklenebilseydi duþunceye de yuklenebilirdi, o zaman da 'ben hiçim çunku duþunuyorum' diyebilirdim" alıntısını yapar Descartes'tan ve ekler: "Descartes burada bir ayrım çizgisine, bilinmeyen bir iliþkiye varır; neden kavramı ortaya çıkmıþtır ve bu bir duþunce olsa da belirli bir duþuncedir. Spinoza bunu açıklarken þöyle der: 'Kavrayıþlar daha az ya da daha çok gerçeklik içerirler, ve bu uðraklar duþuncenin kendisi kadar açıktırlar, çunku yalnızca duþunduðumuzu deðil, nasıl duþunduðumuzu de söylerler.'"