Beschreibung

Satırların alt alta yazıldıðında dize olmayacaðını, þiirin çok daha derinlerde saklı olduðunu kanıtlamak gibi bir niyeti yok Pelin'in; biliyorum. Ama niyet belirlemiyor sonucu. Yazdıkları öyle güzel kanıtlıyor ki bunu. Özünü þiirden alan bir anlatım… Öyküsüyle birlikte ezgisini de içinde taþıyan, içinden taþıran bir þiir… Düzyazı yazıyor Pelin ama yazdıkları nasıl oluyorsa þiir oluyor. Uyaklar kendiliðinden doðuyor, tertemiz sular gibi çaðıldayarak akıyor. "Sen sabah güneþim, akþam eve geliþimdin" derken ne kadar özgünse sözdizimi , "…saklambaç oynamayı beceremez mutluluklar ,eteðinin ucu görünür hep aðacın arkasından" derken yaþam felsefesini þiirine yıldız kırıntıları gibi serpiþtirilmesi de o kadar doðal. Eskilerin "mensur þiir" dedikleri tam olarak bu! Alkıþlar Pelin Macit Kutlu'ya, hem de gönül dolusu…


Bir þey olur… Koþup kendi içine saklarsın. İçinde yalnız senin bildiðin bir çocuk konuþur, yalnız senin anlayabildiðin þarkılar söyler, usul, içi kırık, uykulu, pamuk þeker kokulu ve hala çocuk ve hala oyunlara inandıðı kadar, sihirli þeylerin sahiciliðine de inanan… Bunlar öyle yazılar iþte.

"Bir gün, siyah-beyaz olmadan tüm evren gözümüzde, bir yol buluruz belki, bugün hiç ihtimal görmesek de. Geçip giden zamanlardan renkli uçurtmalar yapar, baþıboþ rüzgarlara salarız. Ve hala sarıysa mimozalar, ne çok inanırız hep kaybetsek de. Ne çok kere deneriz yanılmadan, her defasında yenilsek de. Çünkü hala vakit vardır yeniden baþlamak için. Ve biz ne çok þey öðreniriz her gün, istesek de istemesek de"…