Beschreibung

Aklımda acıların olgunlaþtırdıðı bir düþünce, kalbimde insanların vahþiliðinin
verdiði kırılganlık, düþlerimde ay tozu, yoldaydım. Heybemde defterim, cebimde Arzu'nun mendili aklımdan hiç
çıkmıyordu. Oyalı mendili sıktım. Kızdım kendime bazen. Arzu öldükten sonra neden hemen çıkmamıþtım bu
yolculuða? Kendi soruma cevabımı veriyordum. Hayatla ve dünyayla hesaplamaya oturmuþtum. Tam olgunluk
Vuslat'ın anlamını daha da yüceltecekti. Onu beklemiþtim. İnsanlarla, doðayla, acılarla, kin, nefret ve sevgiyle de
hesaplaþmıþtım. Sonsuz dönüþüme bilinçli bırakıyordum kendimi. Gitme vakti, uygun olgunlukta olduðum zamana
denk gelmiþti. Bu dünyaya ait tüm borçlarımı ödemiþtim. Hiçbir borcum ve beni tutacak bir anlaþmam yoktu bu
dünyayla. Tüm dünyevi öðretilerle birlikte kendi genlerime aktarılan bilgi ve büyülere dönme vaktiydi bu yolculuk.
Adımlarım daha kararlıydı. İzliyordum bacaklarımın muntazam þekilde ileri doðru gitmesini.
Nefes alıp veriþimi daha keskin duyabiliyordum.
Dolunay'ın içindeki Vuslatlar Vadisi'ne inanıyordum. Onun ıþıðı yıldızları aydınlatırken büyüyen hayali ile
düþler ülkesi,Vuslatlar Vadisi'ni de ıþıl ıþıl yapıyordu. İnanıyor, inandıkça görebiliyordum.