Beschreibung

Zorlu geçen süreçte yeni hayatıma alıþmaya çalıþsam da gurbet ve hasretlik gitgide aðırlaþıyordu. Onları zorunlu olarak bırakıp gittiðimde Eylem on altısında, Ezgi on üçündeydi daha.

İki-iki buçuk yıl sonra oturum aldıðımda Eylem'in yaþı çoktan on sekizi geçmiþti. Ezgi annesiyle yanıma gelebildi ama Eylem İzmir'de bir baþına kalmıþtı. Bu nasıl bir acıydı, tarif edilemezdi. Bir yarım yanımda, diðer yarım İzmir'de. İki yarım bir türlü bir bütün olamamıþtı. Benden uzakta geçen koskoca sekiz yıl bir anda onu kucaklamamla silinmiþti adeta. Kendi baþına büyümüþ, yanında olamadıðım günlere için için aðladım, yandım. Kızım Eylem'le gözyaþlarımız birbirine karıþmıþ, sevinçten aðlıyorduk ikimiz de. "Üzülme artık can babam, bak geldim, yanındayım," dedi.