Beschreibung

Bizim yaþamımız nasıldır izah edeyim. Benim ve diðer görünmezlerin yani... Bir kız severseniz, deðil onun sizi sevmesi, farkınıza varması bile güçtür. Çember bazen kırılabilir, görünmez kızları siz görebilseniz çember kırılır. Ama göremezsiniz. Anlatabildim mi durumun çaresizliðini, yalnızlıða mahkumluðunu?

Bir gün bir apartman, baþtan aþaðı bembeyaz bir karanlıða gömülür. Þehre daha önce emsali görülmedik biçimde kar yaðmıþtır. Dıþarıyla irtibat kesilir, ama çok önemi yoktur bunun. En tehlikeli saat gelmiþtir çünkü: İçeriyle irtibat...

Daha önce birbirini tanımaya tenezzül etmemiþ apartman sakinleri, tuzaða yakalanmıþ hayvanlar gibi usul usul birbirlerine yaklaþırlar. İlkin dilleri açılır, sonra gözleri. Çok farklı ve özel sandıkları hayatları iç içe girdikçe, sanki bütün iç sesler tek bir zihinden çıkıyormuþ gibi birbirine karıþmaya baþlar.

İnsanın canını en çok ne yakar, bugün buldum Ayten teyze. Birdenbire buldum - valizimi toplarken. İsmini bilmiyorum. Hem Ayþe'ymiþ, Alev'miþ ne önemi var? Güzel midir diye de merak etmiyorum, güzeldir. Hayır, canımı en çok yakan þey bunlar deðil; insanın kendine acıması imiþ. Ve acımak, çıktıðı baðra geri dönünce, tiksinmekten ayrılmazmıþ.

Küçük dolaplarda saklanan sırlar, zaaflar, herkesin yıllarca içinde biriktirdiði bütün çamur yavaþ yavaþ ortalıða dökülmeye baþlamıþtır artık. Çünkü içeride kalanlar birer birer dökülür, çözülür ve saydamlaþır. Ve günün sonunda herkes, istese de istemese de, þu soruyla yüz yüze kalır:

İnsan, ceketinin astarına girmiþ bir yavru sincabı fark etmeden yaþayabilir mi?