Beschreibung

Tarıkın gözleri yükseklerden akan bir nehrin burgacına düþmüþtü sanki, bir türlü kurtulamıyor, baktıkça bakası geliyordu Gönüle. Çünkü Gönül tam bu esnada o pürüzsüz ve ıþıltılı yüzünü eðiyor eðiyor, götürüp iþtahla söylediði türkünün naðmelerine yaslıyordu bir çiçek demeti gibi. Bakıþlarına ne kadar çok masumiyet yüklemeyi biliyordu bu kadın? Altın parıltılı saçlarını beyaz teninin üstüne yıkıyor, sonra baþını gerilere atıyor, hafif bir boyun hareketiyle saçlarını dalgalandırıyor, iki yana daðıtıyor, uçmaya hazırlanan beyaz bir güvercin gibi müziðin ritmine göre kollarını çırpıyordu:

Çiçekten harman olmaz
Yâr derde derman olmaz
Darılmıþ güle bülbül
Gelip dalına konmaz
Loyloy diloy loy, loy loy diloy loy

Böyle türkü mü söylenirdi? Bir ses bu kadar mı berrak dökülürdü ince bir aðızdan? Tarıkın taþkın duyguları baþıboþ sular gibi uzana uzana akıp gidiyordu.

Türkünün arasında baðlamanın telleri bayatî makamına geçince, Gönül yavaþ yavaþ sahneden indi, bir garson yetiþip eteðini tutmaya çalıþtı ama o kayıtsız bir tavırla bir kaç adımda Tarıkın baþına dikildi. Çok keskin, çıldırtan bir koku bulutu da onunla birlikte gelip yerleþti masaya.