Beschreibung

Mutlu mu öldü o ihtiyar? Bir þeylerden, birçok þeyden kurtulduðunu, sırtında bir kambur gibi taþıdıðını söylediði düþlerinden kurtulduðunu düþünerek gülümsedi mi son nefesinde? Karısına sormayı çok isterdim. Fakat 'Ölürken yanında deðildim.' diyormuþ kadın. Ölürken yanında biri olmalı insanın. Ölürken gözlerine huzurla bakabileceði biri. Ölürken ellerini tutan biri?
Kirpiklerin bombozdu, güneþ ıþıðında görünmez olurdu biliyorsun. O tuhaf kalemlerle kirpiklerini kalınlaþtırır, koyulaþtırırdın da ancak gözükürlerdi. Baþucumda dursan ölürken, ellerimi tutsan ben yine de kirpiklerinin bozarmasına mı dikkat ederdim acaba diye düþündüm nedense? 'Yolun açık olsun.' Sana bunu demek isterdim ve senin, ölürken bana bunu söylemeni. Ölümden sonraki yolculuk ne ki? Ne kadar uzundur ve kaç zaman sürer? Nereye varılır? Yazılanlar, söylenenler ya tamamen sembolden ibaretse, ya bambaþka bir dünyaya uyanacaksak? Geri gelip kime hesap sorabiliriz ki? Fakat yine de mesut ölmek istiyor insan. Mesut yaþamak istediði gibi. Ama ölürken mesut olma isteði, mesut yaþama isteðini aþıyor yine de. Yahut bana öyle geliyor.