Beschreibung

Tarihte (ve zamanda) düþüncenin hareketinin türlülüðü, çeþitliliði ve farklılıðını
ayrımları aracılıðıyla koyutlayan tasarımları, tek bir Düþüncenin kendini daðıtan,
çoklaþtıran ve sonra toplayıp birleþtiren hareketinin fenomenleri olarak görmek;
bu uzamsal ve zamansal hareketi Düþüncenin kendini inþası olarak kavramak;
eklektik ve zamanda ardarda gelen ya da uzamda yan yana duran düþüncelerin, bu
ardardalıðı ya da yanyanalıðı kuran dinamik bir form aracılıðıyla görünüþe
geldiðini söylemek; Felsefe Tarihini düþüncenin, duyusallıktan, tikellikten,
öznellikten koparak kendi formunu kazanmasının ve Kavramının oluþmasının
tarihi olarak yapılandırmak; ve dehþetengiz geniþlikteki bu projeyi -Felsefe
Tarihini Felsefenin tarihi haline getirmeyi- Tinin Fenomenoljisi ve Mantık
Bilimi'nde geliþtirdiði kılı kırk yaran metodolojisini arkasına alarak
gerçekleþtirmek; Sanırım Hegel'i, Aristoteles'i bile o zamana kadar anıldıðı haliyle
aþarak, Filozof olarak ıralayan budur.
Birinci Cilt'te Felsefe Tarihi ve felsefenin Kavramının nasıl örtüþtüðünü anlattıðı
oldukça geniþ bir metodolojik Giriþ'ten sonra Çin ve Hint Felsefesinin tarihsel
motiflerine bakarak Thales'ten Platon'a kadar Düþüncenin belirlenimini sergiler.
İkinci Cilt ise Platon ve Aristoteles'e geniþ bir yer ayırarak baþlar ve Stoacılardan
Epikourosçulara ve Kuþkuculara doðru yol alarak Yeni Platoncularla
sonlanır. Düþünce tüm bu dolayımlarda Thales'ten Anaxagoras'a kadar Doðallıktan kopuþla beraber soyuttan kendini belirleyen düþünceye doðru yol alırken,
Sofistler, Sokrates ve Sokratesçiler'de öznellik ilkesinin oluþumunun belirli
basamaklarını sergiler; ve nihayet Platon ve Aristoteles'te İdeanın bütünleþmesine
doðru yükselen düþünce Platon'da sadece kendinde somut olsa da Aristoteles'te
ideal formunu bulmaya baþlar ama dünyanın içeriði onun dıþındadır.
Dogmatizmde dünyanın içeriði ile buluþan düþünce aynı kuvvette kuþkuculukta
tüm bu içeriðin yadsınması ile karþılaþır. Stoacılarda "içsel bir talep"in yeniden
ama bu sefer daha yüksek bir momentte öznelliði sergilediði yerde Yeni
Platoncular Hegel'e göre tinin doðasını tanımıþlar ve onu somut biçimde Bir olarak
düþünmüþlerdir. Düþüncenin dıþsallıkla da olsa kendi birliðine kavuþtuðu bu
momentten sonra kendi özgürlüðüne doðru yol aldıðı yeni uðraklar Orta Çað ve
modern felsefe ile ortaya çıkacaktır ve onlar da artık Üçüncü Cild'in konusudur.