Beschreibung

Sapasaðlam bir kabukla çevrelenmiþ, yere çarpınca bin parçaya bölünen bir nar aðrısı yaþıyorum. İzi çıkmaz, kan rengi lekeler bırakıyorum. İçimde bitmek bilmez bir aðıt var, Kafdaðı aðıtı... Narın aðrısına karıþıyor. Merhem diye yarama bastıðım, derdime derman olur diye umduðum sensin. Bir avuç tuz oluyorsun ben seni ne zaman yarama bassam. Küf oluyorum dıþarıda unutulmuþ limonların mis kokulu kabuklarında büyüyen. Meyvelerin içini boþaltarak kurutan, çürüten hava oluyorum, benim ciðerime bir türlü dolmak bilmeyen. Ay ıþıðında süzülerek gelen kâðıt gemilerin kimsesizliði, sessizliði var baþımın içinde. Batmasınlar, kıyıya ulaþsınlar diye su içmiyorum. Susuzluktan ölüyorum Elbruz. Bir nehri kururken gördün mü sen hiç?

Bu kanla yazılmıþ, gözyaþıyla beslenmiþ tarihi unutmaya, sil baþtan yazmaya uyuyacaksın deðil mi þimdi bütün uykularını? Uyuma. Ne olur uyuma! Uyandıðında olmayacak þeylerin düþleri yorar insanı. Sen uyuma. Þu çürüyen bedenine inat açık tut gözlerini gece ve gündüz.

21 Mayıs 1864'ten bugüne o kâðıttan gemilerle gelenler geçip duruyor hayatından, onların sessizce söyledikleri þarkılar var, hiç duydun mu? Dinle bak! O þarkıların hikâyesini anlatacaðım þimdi sana...