Beschreibung

'Çocukken sevdiðim þeylerden biri, pastel boya ile yumurtalara göz ve gözlük çizmekti. Yumurtalara çizdiðim gözlerin kendi gözlerim olduðunu düþünürdüm o zamanlar hep. Kırılırlarsa kör olacaðımdan korkardım. Þimdilerde bazen buzdolabında bana bakan yumurtalarla göz göze geliyor, gülümsüyorum. Onlara kaþ, göz ve aðız çiziyor, sonra yine gülümsüyorum. Gözlerim, geride bıraktıðım uzun yıllar nedeniyle bozulmaya baþlamıþ olsa da buzdolabını her açıþımda gördüðüm yumurtalar bana hâlâ çocukluðumu ve sevdiklerimi hatırlatıyor çünkü,' diye yazıyor B. Funda Süzer ve mutfaklarda geçen anılarını olaðanüstü hikâyelere dönüþtürüyor.

Nar yemek için senede bir gün çocuklarının ruhlarını bahçeye toplayan bir kadın… Sahanda piþmiþ yumurtanın sarısı gibi doðan güneþ… Bir yemek kitabının sayfaları arasına daðılmak için, terziliði bırakmıþ olan bir annenin dikiþ kutusunda bekleyen düðmeler… Freni patlamıþ, boþ çuvallarla dolu bir kahve kamyonu gibi gelen 'Çaydanlık Fırtınası...' Evde ne zaman bu Rumeli yemeði yapılsa, Bektaþi bıyıklarının kenarındaki çorba damlaları hatırlanan dayı… Gökyüzü, içinde domates kaynayan kazanın karası rengini aldıðında, prova mankenine giydirilmiþ gelinliðin üstüne sıçrayan domates suyu…

'Ben annemin bir mutfak cazcısı olduðunu, yaprak sarma kokusunun iyiden iyiye, hatta sürekli özlenir hâle geldiði yaþlarda anladım,' diyen B. Funda Süzer, kurduðu sofralardaki lezzet þölenini sözcükleri de piþirerek bu kitaba taþımıþ. Aklınıza ve gözünüze afiyet…