Beschreibung

Yıllar önce Bakırköy Kadın Cezaevi'nde birkaç gün geçirebilmek ve izlenimlerimi yazabilmek için çalmadık kapı bırakmamıþ, bütün çabalarıma raðmen bu isteðimi gerçekleþtirememiþtim. Yaklaþık 10 yıl sonra bir þüpheli olarak tutuklandıktan sonra cezaevine gönderilip üstelik de her kesimin hakkında "pek çok konuda" uzlaþtıðı isim olan Nazlı Ilıcak ile aynı koðuþa konulduðumda baþıma gelen þeye uzunca bir süre inanamadım.
Hangi derdime yanacaðımı þaþırdım doðal olarak. Hiçbir empatim, sempatim ve alakam olmayan FETÖ'ye yardımdan tutuklanmama mı, Nazlı Ilıcak ve Hanım Büþra Erdal'dan sonra FETÖ'den tutuklanan üçüncü kadın gazeteci olmama mı, yoksa hiç görmediðim bir haber yüzünden tutuklanmama mı?
Üstüne bir de OHAL'i ekleyin... Her þey yasak... Birkaç mahalle ötede evim, bir baþına bıraktıðım oðlum, Mavi Marmara'dan kalma klostrofobim, çarpıntım, panik ataðım ve üstüne 7/24 her an birlikte olduðum Nazlı Ilıcak... Bu içinde bulunduðum durum kaderin bir cilvesi deðilse ne olabilirdi ki?
Þaþkınlık ve üzüntülerimden kurtulduðum her fırsatta bazen de sırf bu duygularımdan kurtulabilmek için doðal olarak kaleme sarıldım ve aklıma ne gelirse yazdım... Bazen çocukluðuma gittim, bazen gazeteci olduðum güne... Cezaevini, nezarethaneyi, gardiyanları diðer tutukluları anlattım... Bol bol gözlemledim, izledim, deneyimledim ve yazdım. Hikâyedeki kiþilerin isimlerini deðiþtirdim çoðunun, bazılarını ise açık açık yazdım.
Artık dıþarıdayım... İçerisi mi daha iyiydi yoksa dıþarısı mı çok emin deðilim... Zaten özgürlük dediðimiz þey istediðimiz zaman istediðimiz yere gidebilmek demek deðil...
Umarım beðenerek okursunuz...
İyi okumalar...