Beschreibung

Johhannes ayakta durmuþ tepelere, çayırlara, kayalıklara, evlere bakıyordu, iskeleye, kıyı þamandırasına baðlı kendi küçük kayıðına, iskeledeki ambarlara bakıyordu, yol boyunca uzanan evleri, kulübeleri gördü, bütün bunlar karþısında yoðun duygulara kapıldı, çünkü çayırlar ve geri kalanlar, bildiði ne varsa, onun bu dünyadaki yeriydi, onundu hepsi, tüm o tepeler, ambarlar, kıyıdaki kayalar ve onları bir daha hiç böyle göremeyeceði duygusuna kapıldı, ama içinde kalacaklardı, kendisi olarak, bir ses olarak, evet, neredeyse bir ses olarak içimde kalacak, diye düþündü Johannes, ellerini kaldırıp gözlerini ovuþturdu, hepsinin ötesinde gökyüzünde, her bir duvarda, her bir taþta, her þeyde bir pırıltı vardı, tüm tekneler parlıyordu ve artık anlamıyordu Johannes, bugün hiçbir þey eskisi gibi deðildi, bir baþkalık vardı, ama ne olabilir bu, diye düþünen Johannes anlayamıyordu.