Beschreibung

Sohrab, kızın baþından aþaðı doðru kaymaya baþlamıþ saks mavisi örtüsüne, leylak renkli paltosuna ve dizinin altında biten siyah çizmelerine bakıyordu. Ely'nin tedirgin halini, iri gözlerinden alev alev çıkan telaþını, uçuk pembe parlatıcı sürdüðü dudaklarını yiyiþini sevmiþti. Böyle gülenine, gülümseyenine rastlamamıþtı hiç. Her geçen dakikada bilmediði bir yere yaklaþtırıyordu onu yüreði. Oysa yorgundu Ely... Herkesten, her þeyden, tüm þehirlerden, trenlerden... Bitkindi maksatsız gitmelerden. İþte þimdi birlikte çay içtikleri bu meydanda, gelenekler tam üç yüz yirmi sene evvel bir aþkı öldürmüþtü!

"Binlerce yıllık yaþına bakmadan hâlâ çekici bir kadın gibiydi bu þehir. Yorulan ama zinhar yaþlanmayan... Mehtapla vuslat için saçlarını tarar gibi, Nakþ-ı Cihan'ıyla dünyaya hava atar gibi, Siosepol Köprüsü'nü gerdanlık misali boynuna takar gibi, Zâyenderûd'un serin suyunda yüzünü yıkar gibi, Çehel Sütun Sarayı'nın güz çiçeklerini saçına takar gibi, adına yazılan gazellerle þarkılarla gurur duyar gibi, þehirlere de sırılsıklam âþık olunduðunu doðrular gibi, geceye hazırlanıyordu İsfahan..."

Shahzadeh N. İgual yeni romanında, Ely ve Sohrab'ın tanıþmalarıyla baþlayan öyküde okurunu İran'da unutulmaz bir yolculuða çıkarırken, þu soruyu da sormayı ihmal etmiyor; İsfahan bu kez âþıklarına sahip çıkacak mıdır?