Beschreibung

Bir gece harflerim tutuþtu. Ateþler içinde bir Elif yüreðimdeki hikâyenin içine yürüdü. Eliften Be'ye sıçradı gönül yangınım. Heceler çoban ateþi oldu. Kelimelerden bir harman kül oldu. Cümleler ateþe kul oldu.
Aþk, ateþti.
Elife eþti.
Elife düþtü.
Elife ateþ düþtü.
Sonra bir sabah "incecikten bir kar" yaðmaya baþladı yüreðime.
"Tozmaya baþladı yüreðim Elif Elif" Cayır cayır yanan hikâyemin harfleri
dondu kaldı. Yüreðim üþüdü. Ayaza çekti sabahlarım.
Kar Âdem'di.
Dem bu demdi.
Ateþim söndü.
Elif bana her geldiðinde, beni baþka bir hâle koydu. Ve þair Âdem bir
söz söyleyip sessizce hikâyesine yürüdü.
"Kimi zaman kor olmuþuz Kimi zaman kar olmuþuz Düþ'müþüz
gönüllere "Bir" Elife "yâr" olmuþuz."