Beschreibung

Evdeki adam, maçlarını rahatsız edilmeden izleyebileceði konforlu bir hayat umuyor, bense sürekli deðiþik þeyler yapmak istiyordum. Örneðin bir kitap okur ve Vay be! Þunu dinlesene! diye seslenirdim coþkuyla. O ise acaba yakın gelecekte yiyecek bir þeyler hazırlamaya niyetim var mı diye merak ederek yüzüme bakardı.

Sonunda parası ve iþi olmayan, akþamlarını evde geçiren bekâr bir anne olmuþtum. Bir þey yapmam gerektiðinin farkındaydım. Bu yüzden kendimi tam gün meþgul edecek bir þey buldum: Bütün gün uyumaya baþladım! İnsanlar deðiþimin kaçınılmaz olduðunu söylüyorlardı. Yalandı. Aylar geçiyor, her þey aynı kalıyordu. Yoksa yıllar mı demeliydim?

Bir gün, güler yüzlü, bilinçli bir okul arkadaþım birdenbire yeniden hayatıma girdi ve Hayatında olup bitenlerden yüzde yüz kendin sorumlusun dedi. Yok canım!

Bana, Yolunu dikkatli seç. Uzun süre oradan gitmen gerekebilir yazılı bir kurulama bezi hediye etti. Onu dikkate almamakta ısrar ettim. Yaþadıðın hayat aslında yaþamak istediðin hayattır çünkü onu yaratan sensin de dedi. En sonunda, Gel de bir seminere katıl. Hayatını yoluna koymana yardım edecektir dedi.

Hayat hakkında bir seminer ha? Direncim büyüktü. Belli ki bunlar bir tarikat falandı. Dinle ilgisi yok diye ısrar etti.

Gitmemek için sebebim de kalmamıþtı. Ben de hayatımı dolu dolu, neþe içinde, eksiksiz nasıl yaþayabileceðimi öðrenmenin peþine düþtüm; aydınlanma yoluna