Beschreibung

Titus Burckhardt, İslam sanatının hikmetle zanaatın (fenn veya sınâa) evliliðinden doðduðunu söyler. Bu yüzden, bu sanatın derinlemesine bir açıklamasını yapabilmek için iki konuda da içten ve derin bir vukuf sahibi olmak gerekir.

Burckhardt, İslam sanatını çok sayıda baþka sanat tarihçisinin bizi inandırdıðı gibi, kazara birbirine karıþmıþ tarihsel eklentiler olarak deðil, İslamî vahyin ilkelerinin ve formunun bir türevi olarak takdim etmektedir.

İþe Mebde ile ve formlar dünyasında Kâbe ile baþlayan Burckhardt İslam sanatının temel özellikleri vasıtasıyla okuru bu sanatın âyin ve ibadet ile, göçebe ve yerleþik halk arasındaki kutuplaþma ile, İslam sanat ve mimarisinin muazzam terkibi ile ve nihayet İslam sanatının farklı bütün yönlerinin Þeriatın emrettiði ve tasavvuftaki mânevî ıþıðın varlıðıyla aydınlanmıþ hayatın ritmine baðlı olarak doðal âhenkleri içinde görüldüðü yerler olan İslam þehri ile iliþkisine götürür.

Bu eserde o, bir ömür boyu süren iç ve dıþ tecrübeyi eþsiz bir eser üretmek için bir araya getirmektedir; öyle bir eser ki burada İslam sanatı nihayet gerçekte olduðu gibi, yani, İslamî vahyin ruhunun dünyevî billurlaþması olduðu kadar semavî hakikatlerin yeryüzündeki bir yansıması þeklinde de ortaya konmaktadır.