Beschreibung

Takvimden iki yaprak koptu bile. Bir yarıþta sanki günler. Aceleleri ne anlamıyorum. "Hele bir durun, soluklanın biraz. Hızınıza yetiþemiyorum" diyorum ama beni dinleyen kim? Sözüm de geçmez oldu kimseye þu son zamanlarda. Nerede o bir sözcükle otuz öðrenciyi kuzu yaptıðım zamanlar? Ah nerede çalıþtırdıðım halk oyunları ekibiyle halaylar çektiðim, horonlar teptiðim, zeybekler oynayıp yere diz vurduðum günler?
Takvimden düþen her yaprak, aðaçtan düþen sararan yapraklara benziyor. Görevi bitti, vedalaþtı ve gelmemek üzere gitti iþte bir yaprak daha. Yıl baþında elime sıðmayan duvar takvimim, ele avuca sıðmaz haþarı çocuklar gibi kayıp kayıp gidiyor elimden birer birer her geçen gün. Ömürden de tüketiyoruz o yaprakların her düþüþünde. Bir günü? Bir günü... Ve bir günü daha. Düþen her yaprak, yolun sonundaki uçuruma yaklaþtırıyor bizi her geçen gün.
Kaç yaþımızdayız? Bunca yaþ nasıl geçti? Kimin için ne yaptık? Her þeyden önemlisi kendimiz için ne yaptık? Hangi yaraya ilaç olduk? Kaç yaþama dokunduk, mutlu ettik? Bir ömür bu soruları sorduk mu kendimize? Yoksa kabuðumuza çekilip, " ne elmanın yeþili, ne eriðin siyahı" mı dedik?