Beschreibung

Sahi, ölürken ne düþünür 'þahısların en tekiliyim' yakıþtırmasını kendine yapan! Bir müzik kutusundaki hatıraları mı anımsar, taþkın bir rüzgârın uðultusunu mu?

Belki deðil! Adımlarıyla geceyi ölçüyor giderken kendini sorgulayan insan teki!

Olmadı, benden bu kadar deyip sokaðın sonunda bitiriyor dünyayı!

Oysa asıl derdi þiirle þairin! Bir þairle yolu kesiþmiþ vakti zamanın birinde! Kal û belalardan kalma savaþlardan birinde yüreðini ardında koyup gelmiþmiþ bu yakaya þair! Gelirken, yolda ayaðı bir taþa takılmıþ. Dünyası yitmiþ içine.

O gün bu gündür ki saçlarında bahar, gövdesine kadar kuþ içinde þair! Teni, geceyi ıslatan yaðmurla yıkalı gözleri ayın buðusuna kesmiþ!

İsmail Çekirge; hayatın ayakta kalmayı, korkunun ise ölmeyi öðrettiði tuhaf zamanlardan mısra onuruna sıðınarak sesleniyor ruhumuza.