Beschreibung

Saat dörde geliyordu. İhtiyar karı koca her zaman olduðu gibi yalnızlardı. Nikolay Sergeyiç kederli ve hasta bir durumda þezlonga uzanmıþ yatıyordu. Benzi uçmuþ ve takatsizdi; baþı aðrıyordu. Yanında oturan Anna Andreyevna bazen kocasının þakaklarını sirkeyle ıslatıyorken öte yandan da onu inceleyen acı dolu bakıþını adamın yüzünden ayırmıyordu. Anlaþılan bu durum ihtiyarı iyice sıkıyor, hatta sinirlendiriyordu. Sürekli susuyordu. Karısı ise korkudan aðzını açamıyordu. Beklenmedik ziyaretimiz ikisini de hayrete düþürdü. Yanımda Nelly'i gören Anna Andreyevna kendini suçlu hissediyormuþ gibi bize baktı. Odaya girerken: "Size bizim Nelly'i getirdim," dedim. "Düþündü taþındı ve nihayet size gelmeye karar verdi. Onu lütfen kabul edin ve sevgiyle baðrınıza basın!"