Beschreibung

'Kendimi senden su¨rgu¨n ettim. Sense buna izin verdin. Sen Rilke'nin meleði deðilsin! O ki gökleri artık sevmiyor ve ait olduðu insan onu serbest bıraktıðında, yu¨zu¨nu¨ özlemle ona doðru eðiyor. – Ama belki bu da benim suçum. Yaradılıþında sana çok az alan bıraktım, fazla hareket edemedin. Senin biricik hareketinin bana yönelmek olacaðını du¨þu¨nemedim. Anımsıyor musun sana gu¨lu¨msemeyi yasaklayıþımı? Ben suskudan bir melek olmanı arzu etmiþtim. Belki de sen arada sırada bana dokundun; kim bilebilir bunu? Ama benim sözlerim kaskatı yaptı seni ve aramızda bir vadi oyup deþti. Ben bunu fark ettiðimdeyse, sen çoktan kendi mesafene çekilip mermerleþmiþtin, senin o taþlaþmıþ halde kalmayıp, uzuvlarınla çözu¨nu¨p ısınmaya baþladıðını görmek için yoluma devam etmek zorunda kaldım, […] – Susabilseydim, her þey öylesine kolay olurdu ki. Yalnızca söze dökmeden önce sahiptim sana. Ve seni kendimden dıþarıya yerleþtirdiðimde, sen bir imge haline gelip artık yalnızca benim du¨þu¨ncemde yaþıyor olmadıðındaysa, tu¨mden yitirdim seni.'