Beschreibung

Yokluğunda Hikmetlerle tanıştım. Ahmetlerle, Alilerle, Serkanlarla ve Kahramanlarla tanıştım. Her biri tuhaf ve güzel adamlardı doğrusu. Her biri benim gibi büyük sevmişti. Her biri, benim gibi dertli ve hüzünlüydü. Ondan, kendime yakın hissediyordum hepsini. Hikmet: ŞElif'i çok sevdim." dedi. Ahmet: Şİkimizi, sabah uykumu ve soğuk kahvemi çok sevdim." dedi. Ali: ŞTesirsiz parçaları," dedi, Şbeni tesirsiz bırakan kadını çok sevdim." dedi. Serkan: ŞKapalı gişe yalnızlığımı ve canımı çok sevdim." dedi. Kahraman: ŞBukre'yi çok sevdim." dedi. Sokaktan geçen başka biri: ŞZeynep'i çok seviyorum ben." dedi, hepimiz adama baktık. Sonra herkes bana döndü: ŞYa sen Hasan, sen kimi çok sevdin?" İsmini söylese miydim? Artık sana bir isim bulmanın zamanı gelmişti. Düşündüm, aklıma ŞZeynep" geldi, mezarlık geldi aklıma. İçim acıdı bir kez daha. Belki sokaktan geçen adamdı sevgilin? Seni canından çok seven adam... Zor tuttum kendimi. ŞZeynep" dedim.
Anlamı, Şdeğerli olan her şey"di. Sen de benim her şeyimsin zaten. ŞZeynep" dedim. Şİsmi Zeynep." Hep bir ağızdan: ŞHer erkeğin Zeynep'i farklıdır." dedik. Hepsi güzel insanlardı, belli oluyordu. İçim daha bir ısındı. Herkesin bir Zeynep'i vardı bu dünyada. Ama yanında, ama uzakta. Sonra sustuk hepimiz. Çayımızı yudumlarken herkes, kendi Zeynep'ini düşünüyordu eminim. Bardaklar boşaldı. Veda etmeden, hepimiz başka taraflara dağıldık. Bir yerde yine buluşacakmışız gibi dağıldık, veda etmeden.