Beschreibung

Karanlık sadece gökyüzüne ait deðildi. Bazen duyguların dili olabiliyordu. Kalpse o dilin þekle büründüðü bir kaptı. Karanlıklar kalpten yeþermeye baþladıðında dönüp görünmez harflerle yazılan o dili okumak gerekiyordu. Ela, kalbinde depreþen karanlıklara gün doðmasına izin verebilecek miydi?
Yusuf olmak iffetin temsiliydi. Kuyularda baþlayan okul, edebin alfabesini hecelemekti. İffet ise sadece kadına hasredilen bir ahlak deðildi. İffet erkeðin de üzerine giymesi gereken en güzel elbiseydi. Yusuf da öyle yaptı. Nefsiyle imtihanında erkeklere, Züleyha'ya karþı Yusuf olmayı öðretti.
Ellerine baktıðında hissettiði güç kalbinin derinliklerinden geliyordu. Kalbi ise Nemrutlarla yarıþacak kadar cesurdu. Murat'ın burnundan giren sinek beynini deðil, üzerine basıp çıktıðı tüm daðlarını un ufak ediyordu. Arafta kalmak ise belki de en zoruydu. Bir yanın gece, bir yanın gündüz. Kübra gece ve gündüzün ateþinde yanarken, ne ben olmayı bildi ne de o...
Yasak meyveyi ısırmak sadece aðızda deðil, tüm bedende zehre dönüþüyordu. Gönül panzehrini ararken, Yusuf'un aynasında neler görebilecekti...
Gençlik hata yapmak için ayrılmıþ bir lüks deðildi. Erdem her yaþta güzel, her yaþta önemliydi. Meryem ve Emel, gece ve gündüzün dönüþümlü varlıklarında kendi temellerini inþa ediyordu. Gün onların da üzerine doðarken herkes kendi evinin aydınlıðıyla baþ baþaydı.
Toprak, mahzun, masum, kırılgan... Ateþ, dumanını üfürmek için bakıyor... Kalbinde baþlattıðı kızgın ateþ kendi cisminden bile daha yakıcı... Toprakla ezeli bir güreþe tutuþurken bazen yendi, bazen yenildi.