Beschreibung

'Martín Gaite benliðin parçalara ayrılmasını, kalıpların anlamsızlıðını, savunma ve inkâr mekanizmalarının duyuları altüst ediþini özgün, asi bir üslupla ve yüzleþme dolu içsel monologlarla sorguluyor.'
—Colin Greenland, The Guardian

1997 yılında İspanyol Kraliyet Akademisi Fastenrath Edebiyat Ödülü'ne layık görülen Yaþamak Tuhaf Þey'de Martín Gaite, Virginia Woolf'u anımsatan üslubuyla, tuhaf yaþam macerasının derinlerine dalarak ölümün geride kalanlara bıraktıklarının, yalanların, geçmiþi affedebilmenin ve sevgi arayıþının hikayesini anlatıyor.

"Yaþamın ne kadar tuhaf olduðunu bir tek ölüler biliyor."

Madrid'de kütüphane arþivinde çalıþan bir kadın yakın zamanda annesini kaybedince boþluða düþer. Dengesini yeniden kurabilmenin bir yolu olarak, on sekizinci yüzyılda yaþamıþ bir maceraperestin muammalı hikâyesini incelediði doktora tezini tamamlamaya yönelir ancak günbegün kendini bu adamla özdeþim kurarken bulur ve karþısında bambaþka bir bilmece belirir: metaforlar.

Zihnindeki imge ve düþlemler onu ele geçirmiþtir; fevriliði ve þüpheciliðiyle kararsızlıða sürüklenirken, delidolu gençlik yıllarının hatıralarıyla hesaplaþmaya baþlar. Hayal dünyası onu iyi bir araþtırmacı, torun, evlat ya da sevgili olmaktan alıkoyar; tüm sorumlulukları bir yana bırakıp bambaþka bir þey yapması gerekiyordur, ama ne? Bu sorunun cevabına ulaþabilmek için önce balta girmemiþ hatıralar ormanında kendine yol açması gerekecektir.

'Diðer bitki türlerinden farklı olarak anı tohumları havada uzun süre süzülür ve sinek gibi vızıldadıklarını iþitiriz; sesleri, onlardan kaçmaya çalıþanlar için kötüye alamettir. Bazen birini yakalar daha sonra salarız, ödünü patlatırız neredeyse, ancak algılarımız bir kere açılmıþtır ya, peþinden gitmeden duramayız, ta ki o irtifa kaybedip bir yere konana dek. Sonra kaderin onu sürüklediði bu kısa mola yerine belki de gizlice gideriz ve çorak topraðı iþler, üstüne bir tabela çakar, bir gün geri gelip de kök salması için yolunu gözleriz. Geri gelmezse, fena; badem aðacı yeni tomurcuklanmıþken don yemiþtir, böyle düþünürüz. Kabul edelim ya da etmeyelim, o hatıra tarlasının bekçisi haline gelmiþizdir artık.'