Beschreibung

Renald Fanwar evinin verandasında oturmuþ, iki sene önce torununun onun için karameþeden yaptıðı saðlam sandalyeyi ısıtmaktaydı. Renald kuzeye bakıyordu.
Siyah-gümüþ bulutlara.
Daha önce hiç böylesini görmemiþti. Tüm kuzey ufkunu, gökyüzünün yükseklerine kadar kaplamıþlardı. Kurþuni deðildiler. Siyah ve gümüþ rengiydiler. Gece yarısı bir yeraltı kilerinin olduðu kadar karanlık, gürleyen fırtına baþları. Aralarında çarpıcı gümüþ ıþıklar parlıyordu; hiç ses çıkarmayan þimþekler.
Hava yoðundu. Toz ve kir kokularıyla yoðun. Kuru yaprakların ve yaðmayı reddeden yaðmurun kokularıyla. Bahar gelmiþti. Ama ekinleri büyümemiþti. Tek bir filiz bile baþını topraðın üzerine çıkarmaya cesaret edememiþti.
Tahtaları gıcırdatarak yavaþça sandalyesinden kalktı; sandalye arkasında yavaþça sallandı. Renald verandanın kenarına yürüdü. Sönmüþ olmasına raðmen piposunu kemirdi. Onu tekrar yakmakla uðraþamazdı. O bulutlar onu büyülemiþti. Öyle siyahtılar ki. Tıpkı bir çalılık yangınının dumanı gibi, ama hiçbir yangının dumanı o kadar yükseklere yıðılmazdı. Hem, gümüþ bulutlara ne demeli? Siyah bulutların arasında kabarıyorlardı. Tıpkı kurumla kaplanmıþ metalin yüzeyinde, cilalı çeliðin parladıðı yerler gibi.