Beschreibung

Alıþılmıþdıþı bir padiþah: Adidas eþofmanlı, Ray-Ban gözlüklü; modern, ılımlı, yenilik sevdalısı. Yalnızca þiire deðil, polisiyeye de meraklı. Þehrin damlarına tırmanan, cevval, alıþılmıþdıþı bir kadın: İfe. Ve esrarlı bir alfabeyle yazılmıþ, alıþılmıþdıþı bir elyazması. Mutlak hâkim padiþah, bir hikâyenin sonunu öðrenebilmek uðruna, kendisine baþkaldırmaya cesaret eden tek kadınla iþbirliði yapmak zorunda.

Aziz Gökdemir, Muradlar'ın tarihini, son hünkârın doðumundan ölümüne dek sene sene mercek altına alıyor İmparatora Veda'da. Masum bir çocuðun diktatöre dönüþümünü, gücün insanı nasıl zehirlediðini, yalnızca görüntüde modernleþebilmiþ bir halkın üzerinden anlatıyor; deðiþimin kodlarını, yedek þehzadelerin hapsedildiði kafeslere, mezarlıklara, bilinmeyen bir alfabeye gizliyor.

'Sıcak sarı bir ıþık yayılıyordu dükkândan, önünde uzanan ıslak taþları benek benek aydınlatıyordu; baþını kaldırmıyordu İfe, sadece yürüyor, o an aklına düþen iki dizeyi mırıldanıyordu: ÞYıldızlar kıyamet gibiydi kaldırımlarda/ Çünkü biraz evvel yaðmur yaðmıþtı.' Bir þey istiyordu, bir kıyamet. Ne istediðini bilmiyordu, kopup kaçmak belki, bir þekilde. Gövdesi bir koza olsa, yırtıp onu. Ama nereye? Evli evine derler ya, tam da öyle gidiyordu iþte, koþa koþa, bir kez daha þu etrafındaki silik siluetler ordusu gibi maðlup, yorgun, hatta harap. Sokaklar günün son hamallarına kalacaktı birazdan, saðlı sollu kapılardan çıkıp mesailerinin son süprüntülerini götüreceklerdi, tanzifat ameleleri de sokaklara atılmıþ büyüklü küçüklü çöpleri toparlayacaktı. Sonrasına karanlık hâkim olacaktı, bir de eli sopalılar, köpekler, kediler. Kör ıþıklı gaz lambaları, yeni yeni onların yerini almaya baþlayan yirmi mumluk sarı sıcak ampuller, ısındıktan sonra türküsünü söyleyen veya bültenini okuyan tek istasyonlu radyo. Gazocaðında kısık ateþ; sımsıkı örtülü perdeler, kenarlarından kanayan evler.'