Beschreibung

Necati Tosuner Güneþ Giderken'de yaþlanıyor olma duygusunu iþliyor. Dün gibi gelen anıların eskidiði, tutkuların yıprandıðı, telaþların boþuna olduðu, piþmanlıkların geride kaldıðı, umutlara ulaþılamadıðı fark edilse de, o yaþlanmayan yüreðin nasıl kıpırdandıðını öykülüyor. Necati Tosuner bu öykülerde günlük olayları, bilinen duyguları, sıradan insanlık hallerini harikulade dil ustalıðıyla ince ve kırılgan bir örgü haline getiriyor.

Mayıs'ta, Aðustos sıcakları baþlamıþtı. "Ey kısa ömrüm, nasıl geçersen geç!.." diyen aðustosböcekleri daha görünmemiþti ama, karpuz çoktan çıkmıþtı elbet, -ve hemen de kabuðu denize düþmüþtü. Evet, kıþ olunca aðustosböceði kalıyor muydu ki, gidip karıncanın kapısını çalsın!.. Peki, kıþın karınca da mı kalmıyordu yoksa, -kapıyı açacak... Kıþın karınca kalmıyorsa, o "çalıþkanlıðın" ne anlamı olabilirdi?.. Ve o telaþların... yiyecek diye delirmelerin?..