Beschreibung

Çocukluðumdan bugüne hatırladıðım bazı mutluluk sahneleri vardır. Bahçeli iki katlı evimizin mutfaðında bir kuzine soba vardı. Rahmetli annem bu sobaların üzerine sıcak su ihtiyacı için güðüm koyardı. Bazen bu güðümlerden kaynamaya yakın öyle iniltili/hüzünlü sesler çıkardı ki, çocuk kulaðımla bunlar bana anlatılmaz bir duygu verirdi. Yine böyle bir ses sırasında anneme sormuþtum: Anne! Bu güðüm ne diyor böyle? Annemin cevabı hâlâ kulaklarımdan gitmedi. Þöyle demiþti: Oðlum, o güðüm Allahı zikrediyor. İþte o günden sonra daha farklı bir gözle bakmaya baþlamıþtım çevreme. Köyümüzde çinko damın üzerine yaðan yaðmur damlalarının çıkardıðı sesler, ocakta yanan fındık dallarının çıtırtıları, rüzgârın sesi, gök gürültüsü, denizin dalgası hep zikir gibi gelmeye baþlamıþtı bana.
Kurân bu gerçekliðe gökte ve yerdeki tüm varlıkların birer zikir/tesbîh/duâ faaliyeti içerisinde olduklarını söyleyerek iþaret ediyor. Yine bitkilerin, aðaçların, yıldızların secde ettiðini öðreniyoruz Kurândan. Bu idrâkle yaþadıðımız âlemi seyrettiðimizde cansız/þuursuz bir nesneye deðil, sonsuz bir kulluk coþkunluðuyla tesbîhini yerine getiren canlı bir varlıða baktıðımızı hissediyoruz. Sanki hâl diliyle bu varlık bize þöyle sesleniyor: Ey insân! Biz, ezelde Allahın bizim için çizdiði tesbîhi þaþmadan büyük bir aþkla yerine getiriyoruz. Haydi, ne duruyorsun, sen de katıl bu evrensel tesbîhe, bu zikir deryasına.
Varlık ve oluþ, Allahın isim-sıfatlarının yani Esmâül-Hüsnânın bir tecellîsidir. Allah, Zâhir ismiyle, varlıklar dünyâsında eþyâ ve olaylar hâlinde kendini bize göstermektedir. Öyleyse varlıkla bütünleþme, varlıðın tesbîh çaðrısına katılma, Allah ile buluþmak demektir. Tesbîhe Çaðrı, bu buluþmaya dikkat çekme ve bu mânevî yolda bir katkı saðlayabilme ümidiyle kaleme alınmıþtır.