Beschreibung

'Kemalist laiklik dünyevi (seküler) bir dünya görüþü olmaktan ziyade, dini devlet eliyle yeniden þekillendirmeyi hedefleyen bir ideolojidir. Bu amaçla üzerine dayandıðı İslâm söylemi, özel alana ait, aydınlanmıþ, rasyonel ve milli bir ‘Türk İslâm'ı' karþısında siyasi, baðnaz, hurafelere dayalı ve yabancı (Arap) kültürü etkisinde bir ‘gerici İslâm' (irtica) karþıtlıðını temel alır. İslâm'ın bu þekilde bir zıtlık temelinde kavramsallaþtırılması, Türkiye'de erken Cumhuriyet ile çok-partili demokrasi dönemleri arasında laiklik ideolojisi açısından önemli bir sürekliliðe iþaret eder. Bununla birlikte tek-parti iktidarının sona ermesi laiklikle ilgili önemli söylemsel dönüþümlerin yaþandıðı yeni bir dönemin baþlangıcını oluþturur.'

Türkiye toplumunun kültürel çatıþma eksenlerinden birinin laiklik meselesi üzerinde yükselen ihtilaftan kaynaklandıðı söylenir. Laikliðin, daha doðrusu sekülerleþme sürecinin sınırları (devlet laik olabilir veya laiklik özel alanın konusudur, þahsidir) bu çatıþmanın öznelerini de tayin eder. Bu tartıþmalar elbette yalnızca laikliðin anlamına dair deðildir; devlet, toplum, modernite/modernleþme kavrayıþlarına ve dinin kamusal alandaki rolüne doðru geniþleyebilir.

Elinizdeki kitap, Türkiye'de laiklik ve sekülerleþme süreçlerinin İslâm ile iliþkisini Menemen Olayı ve Malatya Hadisesi gibi vakalar, Türkçe ezan, Alevilik ve Said Nursî hakkındaki tartıþmalar üzerinden dönemin
gazete ve dergilerine de mercek tutarak takip ediyor. Türkiye'de hâlâ devam eden ve 'fay hattı' niteliðindeki bir tartıþmanın çıkıþ noktalarını ve daha önemlisi toplumsal ve siyasi sonuçlarını detaylarıyla ortaya koyuyor.